Dünya, inanç sistemlerinin, ileri teknolojinin ve jeopolitik ihtirasların tam ortasında, belki de tarihin en kaotik dönemlerinden birini yaşıyor.
Beyaz Saray’da gerçekleşen ve evanjelik papazların Donald Trump’ın etrafında kenetlendiği dua seremonisi, ABD dış politikasının rasyonel zeminden teolojik bir zemine kaydığının en somut göstergesi. Operation Epic Fury (Epik Öfke Operasyonu) devam ederken, Oval Ofis’te “Tanrı’nın planı” ve “Armageddon” söylemlerinin havada uçuşması, savaşın sadece askeri değil, aynı zamanda dini bir motivasyonla yürütüldüğünü kanıtlıyor.
Evanjelik liderlerin Trump’ı “şeytanla mücadele için gönderilmiş bir varlık” olarak nitelemesi, özellikle Orta Amerika’daki seçmen kitlesinde karşılık bulsa da, bu durumun ABD ordusu içinde ciddi rahatsızlık yarattığı biliniyor. Askeri dini özgürlük vakıflarına gelen şikayetler, komutanların bu savaşı “İncil’de müjdelenen son savaş” olarak pazarladığını ortaya koyuyor.
İran operasyonunun 7. gününde gelen sivil kayıp haberleri, modern savaşın “hassas vuruş” iddiasını yerle bir ediyor. İlk günlerde 160-168 olarak telaffuz edilen ölü sayısı, son raporlara göre 175 kız öğrenciye yükselmiş durumda. New York Times ve Reuters’ın ortak analizi, bu felaketin arkasında bir “istihbarat anakronizmi” olduğunu gösteriyor: ABD, 2016 yılında Devrim Muhafızları üssü olan ancak sonradan okula dönüştürülen bir binayı, eski verilerle vurdu. Bu trajedi, Pentagon’un “hızlı hedefleme” sistemlerinin insan hayatı üzerindeki yıkıcı etkisini bir kez daha tartışmaya açıyor.
Bradley Martin imzalı Wall Street Journal makalesi, Batı medyasının Türkiye’ye bakışındaki “ikinci safha”nın ilanı niteliğinde. Analiz, İran rejiminin zayıflaması durumunda oluşacak güç boşluğunun Türkiye tarafından doldurulmaması gerektiğini savunuyor.
Savaşın gürültüsü arasında kaybolan en acı gerçek, cepheden dönen askerlerin durumu. Brown Üniversitesi ve VA (Gazi İşleri Bakanlığı) verileri, ABD’li gaziler arasında intihar oranının günlük 17,5 seviyesinde seyrettiğini doğruluyor. 2001’den bu yana savaşta ölenlerden daha fazlası kendi canına kıymış durumda. Bu, bir imparatorluğun dışarıya karşı “demir yumruk” sallarken içeride nasıl bir ruhsal çöküş yaşadığının trajik bir tablosu.
Dubai, bir yandan dünyanın en güvenli ve lüks yeri imajını korumaya çalışırken, diğer yandan savaşın etkilerini gizlemek için sert yasalar uyguluyor.
Not: Dubai polisi, şehirdeki patlama veya çatışma görüntülerini paylaşanlara 50.000 dolar para cezası ve 2 yıla kadar hapis öngören bir kararname yayınladı.
Turistlerin mahsur kaldığı, otel fiyatlarının fırladığı bir ortamda, Andrew Tate gibi figürlerin “Dubai en güvenli yer” propagandası yapması, kentin “ışıklı bir bubble” (balon) içinde kalma çabasının bir parçası. Ancak Katar’ın LNG üretiminde force majeure (mücbir sebep) ilan etmesi, krizin sadece görsel değil, ekonomik olarak da Dubai’nin kapısına dayandığını gösteriyor.
Yapay zeka etiği, savaşın reel politiğine yenik mi düşüyor? Anthropic (Claude) ve Pentagon arasındaki kriz, 2026’nın en önemli teknoloji haberi olabilir.
Körfez ülkeleri (Suudi Arabistan, BAE, Katar), Trump yönetiminin İran saldırılarını desteklememe konusunda yaptıkları uyarıların dikkate alınmaması üzerine finansal bir rest çekmeye hazırlanıyor. Financial Times’a yansıyan bilgilere göre, enerji tesislerinin vurulması ve lojistik hatların kesilmesi nedeniyle Körfez ülkeleri, ABD’ye taahhüt ettikleri trilyon dolarlık ödemeleri “mücbir sebep” gerekçesiyle askıya almayı tartışıyor.
Dünya, bir yandan Lionel Messi’nin Beyaz Saray ziyaretindeki popülaritesini konuşurken, diğer yandan o koridorlarda alınan savaş kararlarının bedelini ödüyor. 2026 yılı, teknolojinin etik sınırlarının, siyasetin ise rasyonel sınırlarının zorlandığı bir “kırılma yılı” olarak tarihe geçiyor.
